Przypadająca na okres pierwszej wojny światowej intensywna eksploatacja tutejszych lasów uświadomiła potrzebę bardziej energicznych działań na rzecz ich ochrony. W rezultacie wznowionych po wojnie starań, ówczesne Ministerstwo Rolnictwa i Dóbr Państwowych wydało w czerwcu 1920 roku decyzję w sprawie utworzenia rezerwatu na Chełmowej Górze. Po odzyskaniu niepodległości sprawą ochrony przyrody w Górach Świętokrzyskich zajęła się energicznie Tymczasowa Państwowa Komisja Ochrony Przyrody pod przewodnictwem Władysława Szafera, przekształcona później w Państwową Radę Ochrony Przyrody (PROP). Z jej inicjatywy w maju 1922 roku zostały podjęte prace terenowe, których efektem było wydzielenie dwóch rezerwatów ścisłych na południowym stoku Łysej Góry i na północnym stoku Łysicy W 1925 roku January Kołodziejczyk (1889-1959) rozwinął myśl, aby z Puszczy Jodłowej utworzyć Park Narodowy i nazwać go imieniem Stefana Żeromskiego. Tymczasem możliwe było jedynie powiększenie granic rezerwatów. Dzięki staraniom Zakładu Doświadczalnego Lasów Państwowych i przy poparciu PROP, Naczelna Dyrekcja Lasów Państwowych wydała 7 I 1932 roku zarządzenie, na podstawie którego rozszerzono ochronę na tereny przyległe do już istniejących rezerwatów, a ponadto utworzono nowy rezerwat na Górze Miejskiej.